گیل خبر/ افسانه اسلامی

من یک معلمم. کلاس من صحنه نمایش اندیشه های تازه ای است که میل روییدن دارد . عشق در نگاه شیرین دانش آموزانم موج می زند . اینجا همه چیز زنده است . فکر ، خلاقیت، هنر ، گفتار و … . من به روح زنده کلاس دنیایی دوباره هدیه می دهم . و از اندیشه جوان نیروهای بالقوه، انرژی های مثبت جهان هستی را دریافت می کنم . من ، آهن ، فولاد ، خودرو یا پودر کیک و بستنی تولید نمی کنم . من به اندیشه نشکفته نونهالان، بهار و گلستان را هدیه می دهم . من ماست ، پنیر ، آرد تولید نمی کنم . من به فکر نپخته، عشق و امید و زندگی را هدیه می دهم .
من تو را و همه کسانی که تولید می کنند ، با دنیای اندیشه و دانش و توانمندی آشنا کردم.
من یک معلمم . کتاب همراه همیشگی ام و واژه تنها رهاورد و دستاورد لحظه های من است. من هواپیما تولید نمی کنم اما پر پرواز را در نگاه بلند بالای دانش آموزانم به اوج می رسانم . مهر را در قلب تپنده کلاس می نشانم . من یک معلمم ، با فیش حقوقی سفید . با قلب سرخ عاشق . و تو که همواره در کلاس من غایب بودی اینک برای پرداخت حقیقی ترین حق من ، در رسانه ها غوغا کردی و تیتر ها را سرشار از خبرهای پرداخت معوقه فرهنگیان کردی . من نه از فیش های نجومی ، گله مندم و نه به سفیدی فیش پرداختی ام معترضم . من به انسانیت فراموش شده می اندیشم . به وجدانی که روزی بیدار بود . لطفا روز معلم را از صفحه سیاه تقویم پاک کنید .